ağaç

ne de güçlübir manzara,
yüzüm alabildiğine kırmızı;
kimbilir belki böyle gizlenir
bir devrin derin sızısı?

yolun sonu,
yalnızca karanlık geceden çalınan, 
sakince  birkaç saat…
yani yüzümün en buruk hali
en baki kalan…
kubbe kırık,
ve en yaşanası zaman yaşam yok…

Bunu Paylaş

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir